Een gewone week

Een gewone week.
Althans, op de school inschrijving en ons tandarts bezoek aan Palma na.

We merken allemaal dat we de gewone weken ook écht nodig hebben. Hoe fantastisch zijn alle bezoekjes, en wat een luxe dat zoveel familie ons komt bezoeken, maar het is ook erg vermoeiend, gezellig, emotioneel en (voor Andrea) soms verwarrend. Het bezoek gaat toch ook weer wég en dat brengt soms de nodige emoties met zich mee.
Helemaal niet érg natuurlijk, het hoort erbij.
(En laat de bovenstaande tekst potentieel bezoek er niet van weerhouden langs te komen!)

We zijn daarnaast nog steeds bezig met 'wennen en landen'. Bij de een gaat 't wat sneller dan de ander.

Maandagmiddag 13 mei na schooltijd had Andrea een afspraak met de leerkracht van Sem. Zij wilde kennismaken omdat ze invalt in zijn klas. De vorige juf van Sem is met zwangerschapsverlof.
Er was een leerkracht Engels bij aanwezig voor de vertaling.
Sem is rustig in zijn klas, durft al hardop voor te lezen in het Catalaans en krijgt dan van zijn klasgenootjes een applaus als beloning. Sem speelt met de rustigere kinderen op het schoolplein en doet gewoon lekker mee. Super om te horen.
Maar zijn niveau is er nog niet. Dat wil zeggen, hij is de tafels (in het Catalaans) nog steeds aan het oefenen en heeft daarnaast ook de nodige stof overgeslagen rond de verhuizing (van groep 4 naar groep 5), hij werkt ook niet met de klas mee, heeft een eigen programma.
Toch ziet de leerkracht geen reden om hem dit jaar over te laten doen. Uiteraard kan dat ook niet, omdat de Spaanse scholen in clusters 'werken'. Groep 3&4, Groep 5&6 etc. Aan het einde van zo'n cluster kan een leerling het jaar overdoen.
Dikke pech voor onze Sem en Julia!
Op de vraag: "Zou het toch niet beter zijn voor Sem en Julia om dit huidige jaar nogmaals over te doen", kunnen ze gewoonweg alleen maar 'Nee',  antwoorden omdat ze anders hun eigen systeem af zouden schieten. Dus geven de leerkrachten van Sem en Julia allebei een positieve beoordeling, ze gaan gewoon over. Op basis waarvan?
In onze ogen, als ouders, ónmogelijk. Hoe kan een jongen van bijna 9 jaar naar groep 6 als hij de tafels nog niet onder de knie heeft. En de rest...de emigratie en de talen?
Voor Julia willen we ook een gedegen basis leggen in de taal, dus het zou erg prettig zijn om nogmaals groep 3 over te doen. maar zo zien wij het?!

Dinsdag 14 mei naar de beoogde nieuwe school in Pórtol om de inschrijfformulieren te brengen.
Andrea kon zo naar binnen lopen (geen hoog hek, geen rare conciërge, de deur open), wat is dat toch heerlijk!
Ze werd te woord gestaan, in het Engels, en wat bleek, 1 formulier van de Gemeente had ze niet mee !?
Direct daarna door naar het Gemeentehuis en met het formulier (m.b.t. adreshistorie op Mallorca?) in de pocket snel door naar school om Sem en Julia op te halen.

Woensdag 15 mei.
Sem en Julia bleven een dagje thuis. Althans, we hadden een afspraak om 11.00 uur in Palma en Andrea wilde ook nog bij een overheidsinstantie een 'Títol de Família Nombrosa' aanvragen. In het Nederlands; een grote gezinnen voordeelkaart. Dat bestaat dan weer wél in Spanje!
Geen (belasting) toeslagen, kinderbijslag, vakantiegeld of andere rechten, potjes of subsidies maar wél deze kaart.
Alleen als je een groot gezin 'bent', dus met 3 kinderen of meer. Korting op binnenlandse vliegreizen, bus en treinkaartjes, schoolboeken, aankopen bij de Carrefour, noem het maar op!
Deze kaart hadden we ook nodig bij de inschrijving van de nieuwe school, je krijgt hiervoor een punt, aangezien ze met een puntensysteem werken.

Jippie dacht Andrea, lekker naar Palma met de Jeep! Haar favo bezigheid, not!
Maar ze moest wel. Op tijd vertrokken, totaal verkeerd geparkeerd, eerst naar de Consell de Mallorca en daarna naar de tandarts, allemaal op loopafstand. Toch?
Maar ja, als je je auto iets verder weg neerzet, dan natuurlijk niet. 20 minuten lopen naar het overheidsgebouw, de kinderen vonden het gewoon leuk! In Palma is ook van alles te zien.
Eenmaal aangekomen bleek de wachtrij wat langer te duren dan de tijd die we nog over hadden voor we bij de tandarts moesten zijn. Dus ons nummertje aan een ander gegeven en op pad naar de tandarts.
Lang leve de navi app van Spanje (bedankt Wim!), we kwamen nét op tijd bij de tandarts, puf puf.
Fijn dat we Nederlands kunnen praten met onze tandarts. Sem was flink aan de beurt (is nog niet klaar na dit bezoek helaas) en Julia had ook 1 gaatje.
Contact afrekenen alstublieft! € 110,-, ook voor kinderen!
Maar, vergeet niet lieve lezers, wij betalen geen zorgpremie...
Na de tandarts weer op naar Consell de Mallorca, en de kinderen vonden het prima.
Daar aangekomen waren we binnen 2 minuten aan de beurt en alles leek helemaal mee te zitten.
Echter, ze ontdekte dat ik van 1 origineel geen kopie had gemaakt. Ik kon volgens haar wel een kopie maken aan de overkant van de straat in een soort van kopieër winkel (het stikt daarom van dit soort winkels in Palma..)?
Ik zag inderdaad overal al briefjes op dat kantoor hangen dat ze niet konden kopiëren, dus de vraag is haar vaker gesteld.
Ik vroeg of ze in mijn "situatie" (met 3 kinderen, haha, alsof ze dat niet gewend waren daar?) een uitzondering kon maken?
Gelukkig, ze deed 't! Ongelofelijk, normaal zijn deze ambtenaren onverbiddelijk, maar deze mevrouw vond het volgens mij ook wel leuk dat Julia een vraag stelde over een poster dat op haar muur hing.
Dat stond Nadal op afgebeeld, de tennisser, en de mevrouw fleurde er werkelijk helemaal van op! Nadal komt uit Manacor, Mallorca. Misschien een jeugdliefde van deze ambtenaar?
Dank je wel Julia!
We hadden onze kaart binnen! Yes! We konden snel naar de 'nieuwe' school rijden om alle formulieren in te leveren!